Home>>From Kaithapram>>As an Artist

As an Artist

രു ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു പെര്‍ഫോര്‍മര്‍ എന്ന നിലക്ക് എന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ വളരെ രസമാണ്. എന്റെ പരിപാടികള്‍ 99% വും വിജയിക്കുന്ന പരിപാടികളാണ്.അതിനു കാരണം എന്റെ മുമ്പില്‍ പതിനായിരം ആളുകളുണ്ടെങ്കിലും പത്ത് ആളുകളുണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് അവരെ അറിയാം. അവര്‍ എന്റെ മുന്‍പില്‍ വന്നിരിക്കുന്നത് എന്നെ കേള്‍ക്കാനാണ്. അവരെ ഇരുത്തേണ്ട ചുമതല എന്‍റേതാണ്. അവര്‍ക്ക് എന്തുവേണമെന്നുള്ളതും എനിക്കറിയാം. അത് എനിക്കറിയുന്നതു കൊണ്ടാണ് എന്റെ എഴുത്തോ എന്റെ പാട്ടോ വിജയിക്കുന്നത്. അത് പരാജയപ്പെടുന്ന പ്രശ്നമില്ല. കാരണം ഞാന്‍ അവരെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും, അറിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കണം. ഞാന്‍ അവരിലേയ്ക്ക് ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.

അതുകൊണ്ട് കാലഘട്ടം എനിക്ക് പ്രശ്ന്മില്ല. 1985 ലും, 2000 ലും 2007 ലും എനിക്ക് അവരുടെ കൂടെ പ്രതികരിക്കാന്‍ പറ്റും. അവരെ എനിക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പറ്റും. അവര്‍ക്ക് എന്നെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പറ്റും. ഞാനിന്നും ഓരോ ദിവസവും, വളരെ അത്ഭുതകരമായിട്ട്, എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന, എന്നെ ആരാധിക്കുന്ന, എന്നെ പ്രിയപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരെയാണ് കാണുന്നത്.അത് ഞാന്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നതിലെത്രയോ മേലെയാണ്.

നിങ്ങള്‍ക്ക് ചിലപ്പോള്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ചില സംഭവങ്ങള്‍ ഞാന്‍ പറയാം. ഞാന്‍ കൂനമ്പായിക്കുളം എന്നു പറയുന്ന ഒരു അമ്പലത്തില്‍ കച്ചേരിക്കുപോയി. അവിടെ ചൊവ്വാഴ്ച ഉത്സവമുണ്ട്. പിന്നെ ചന്ദ്രപൊങ്കല്‍. വളരെ വിശേഷപ്പെട്ടതാണ്. ഞാന്‍ ഈ ഉദാഹരണം പറയുന്നത് കൂനമ്പായിക്കുളം കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പേരുകേട്ട അമ്പലം എന്ന നിലയിലല്ല.പക്ഷേ അവരുടെ വളര്‍ച്ചക്ക് ഞാനും കൂടി കാരണമാണെന്നവര്‍ക്ക് തോന്നുകയാണ്. “2001 ല്‍ ഇവിടെ വരുമ്പോള്‍ ചൊവ്വാഴ്ച ഉത്സവത്തിന് ആയിരം പേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പക്ഷേ തീരുമേനി വന്നതിനുശേഷം ഇന്ന് അമ്പതിനായിരം പേരുണ്ട്“ എന്ന് അവര്‍ ഇപ്പോള്‍(2007) വിശ്വസിക്കുകയാണ് . ഈ വിശ്വാസം എന്നുപറയുന്നത് അതിന്റെ സത്യത്തെക്കുറിച്ച് അവര്‍ക്കേ അറിയുകയുള്ളൂ. ഇതൊന്നും ആലോചിച്ചിട്ടല്ല ഞാന്‍ പോകുന്നത്. അവര്‍ എന്നെ വന്നു ക്ഷണിക്കുന്നു.എനിക്ക് ‘No‘ എന്ന് അവരോട് പറയാന്‍ പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പോകുന്നു.

ഈ 'No' എന്നു പറയുന്നതില്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ രണ്ടേയുള്ളു, ഇംഗ്ലീഷില്‍. ഈ രണ്ടക്ഷരം ആര്‍ക്കും എപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കാം. പക്ഷേ എനിക്ക് പറ്റില്ല. ‘No’യുടെ ഉപയോഗത്തിന്റെ കൂടെ മറ്റൊരു മൂന്നക്ഷരം- ഗുരുത്വം- കൂടി നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടും. ഞാന്‍ കഴിയുന്നത്ര ‘No‘ എന്നു പറയാറില്ല. എനിക്ക് പറ്റില്ല. ഇത് ഈ പറഞ്ഞ സ്വഭാവവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗമാണ്. ഇത് എന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. എനിക്ക് ഇത് മാറ്റാന്‍ പറ്റില്ല. എന്നെ ഞാനാക്കുന്നത് അതാണ്. നമ്മളെ നമ്മളാക്കുന്നത് ഏതാണ്, എന്താണ് എന്നു നമ്മള്‍ കണ്ടെത്തണം അത് ഒരു ആര്‍ട്ടിസ്റ്റിന്ന് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്.

എന്റെ പാട്ടാണ് ഞാന്‍ പാടുന്നത്. എന്റെ പാണ്ഡിത്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ പാണ്ഡിത്യമില്ലായ്മ പ്രകടിപ്പിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. ഈയിടെ ഞാന്‍ പാടാന്‍ കുവൈറ്റില്‍ പോയപ്പോള്‍, ഞാനൊന്ന്, വളരെ ഇമോഷനലായിട്ട്, എന്റെ എല്ലാ ടെന്‍ഷനും മാറ്റിക്കൊണ്ട്, എന്റെ മുമ്പിലിരിക്കുന്ന ആള്‍ക്കാര്‍ എല്ലാം എന്നെ കേള്‍ക്കാന്‍ വന്നവരാണെന്നും അവര്‍ എന്നോട് ശ്രുതി ചേര്‍ന്നവരാണ് എന്നും തിരിച്ചറിയുകയുണ്ടായി . അത് ഞാനങ്ങോട്ടുറപ്പിക്കും. എന്നിട്ടാണ് ഞാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്. ഞാന്‍ കുവൈറ്റില്‍ പാടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കേരളത്തിലെ പാട്ടല്ല അപ്പോള്‍ പാടുന്നത്, കുവൈറ്റിലെ പാട്ടാണ്. ആ കുവൈറ്റിലെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ എന്റെ സ്വരങ്ങള്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.നിങ്ങളുടെ മനസ്സായ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ എന്റെ പാട്ട് തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. എന്റെ സ്വന്തം പാട്ട്, എന്റെ നാട്ടിലെ പാട്ട്, ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ പാട്ട് ഞാന്‍ പാടുന്നു. ഞാനിതിന്റെ ഒരു പ്രതിനിധി മാത്രമാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ തൊണ്ട എന്നു പറയുന്നത് ഒരു ഉപകരണം മാത്രമാണ്. അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് സംഗീതമുള്ളത്. ഈ അന്തരീക്ഷത്തിലെ സംഗീതം (ഒരു തീപ്പെട്ടി ഉരയ്ക്കുമ്പോള്‍ തീയുണ്ടാവുന്നതുപോലെ) എന്നു പറയുന്നത് അമേരിക്കയിലുമുണ്ടാകും, കേരളത്തിലുമുണ്ടാകും, കുവൈറ്റിലുമുണ്ടാകും. ലോകം മുഴുവന്‍ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന സംഗീതത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു തൊണ്ട മാത്രമാണ് ഞാന്‍ എന്ന വിശ്വാസമാണ് പലപ്പോഴും കലാകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ എന്റെ വിജയം അഥവാ തനിമ എന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.